Abstract
Het Wilkes-subglaciale bekken (WSB), een op zee gebaseerd deel van de Oost-Antarctische ijskap, bevat voldoende ijs om de gemiddelde zeespiegel wereldwijd met 3-4 meter te laten stijgen. De geometrie van het WSB maakt de ijskap potentieel kwetsbaar voor instabiele terugtrekking, wat kan leiden tot een snelle stijging van de zeespiegel en de productie van smeltwater. Dit zou de oceaanstromingen, de koolstofcyclus en mariene ecosystemen kunnen verstoren. Deze review onderzoekt de klimaatkwetsbaarheid van het WSB in de context van toekomstige opwarming van de aarde. Paleo-mariene sedimentaire gegevens en modelgegevens suggereren dat er tijdens het Plioceen en andere warme perioden in het verleden aanzienlijke terugtrekking van de WSB-ijskap heeft plaatsgevonden, zij het met onzekere temperatuurdrempels. Waarnemingen tonen een niet-geïndiceerde terugtrekking van de grondlijn over meerdere decennia en het dunner worden en instorten van belangrijke ijsplaten aan de rand van het bekken, maar zonder duidelijke daling van het oppervlak stroomopwaarts. Projecties van de omvang van de ijskap onder toekomstige emissiescenario's wijzen op een snelle terugtrekking (tot ~1 km per jaar) voorbij de vastzettingspunten van het gesteente, maar met onzekere timing en de mogelijkheid van veranderingen die zich over duizenden jaren in deze eeuw voltrekken. Gezien de potentieel ernstige gevolgen van veranderingen in de ijskap van het West-Subcontinentale schiereiland, is een multinationaal en meerjarig veldwerk- en modelleringsprogramma essentieel om de onzekerheid van de projecties te verminderen.
Website: Nature
