Abstract
Het massaverlies van Antarctica is de afgelopen decennia een belangrijke factor geweest in de wereldwijde zeespiegelstijging, voornamelijk veroorzaakt door West-Antarctica. In de periode 2021-2023 compenseerde een sterke toename van de oppervlaktemassa boven Queen Mary Land en Wilkes Land in Oost-Antarctica echter het verlies in West-Antarctica en vertraagde de snelheid van het totale ijsmassaverlies. Hoewel deze vertraging consistent is met de verwachte langetermijnreactie van neerslag op de opwarming van de aarde door naar de pool verschoven stormbanen en bevochtiging van Antarctica, wijzen onze resultaten op een ander mechanisme. We laten hier zien dat de recente toename van de ijsmassa verband hield met een terugkerende atmosferische televerbinding, veroorzaakt door anomalieën in de zeewateroppervlaktetemperatuur in de tropische warme zone, die van 2021 tot 2023 een ongewoon aanhoudende opwarming vertoonde in vergelijking met de twee voorgaande decennia. Op basis van observaties en modelproeven concluderen we dat de opwarming van de tropische warme watermassa een naar de pool toe voortplantende Rossby-golfreeks opwekt die een hogedrukanomalie boven Oost-Antarctica veroorzaakt. Dit leidt tot een verhoogde neerslag op Queen Mary Land en Wilkes Land en is de drijvende kracht achter de waargenomen massatoename, waarbij het vocht voornamelijk afkomstig is uit de Indische Oceaan op middelbreedtegraden. Soortgelijke meerjarige opwarming in de tropische warme watermassa herhaalt zich ongeveer eens per decennium in observaties en historische simulaties, en de invloed ervan op de neerslag is te onderscheiden van de effecten van de opwarming van de aarde. Daarom is de recente massatoename van de Antarctische ijskap waarschijnlijk tijdelijk en weerspiegelt deze nog geen aanhoudende, door de opwarming van de aarde veroorzaakte toename van de vochtigheid in Antarctica.
Website: Nature
