Abstract
Ondanks de grote onzekerheden rond toekomstig massaverlies van de Antarctische ijskap, tonen ijskapmodellen aan dat de snelheid van de zeespiegelstijging als gevolg van het verlies van Antarctisch ijs in 2025 een sterke voorspellende waarde heeft voor de snelheid in de komende decennia, ongeacht het emissiepad of de complexiteit van het model. Deze bevinding is robuust voor alle modellen die zijn meegenomen in de wereldwijde gemiddelde zeespiegelprojecties van het zesde beoordelingsrapport van het Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC), inclusief de scenario's met een lage waarschijnlijkheid en een grote impact op de zeespiegelstijging. Gezien deze sterke voorspelbaarheid op de korte termijn (tientallen jaren), bieden ijskapmodellen die het huidige ijsmassaverlies nauwkeurig kunnen reproduceren een betrouwbare basis voor planning en aanpassing aan de zeespiegelstijging op de korte termijn tot halverwege de eeuw. De voorspelbaarheid neemt af tegen het einde van de 21e eeuw, wanneer terugkoppelingseffecten, zoals die gerelateerd aan het terugtrekken van de mariene ijskap, zich beginnen te manifesteren, wat leidt tot een versneld ijsverlies. Op basis van deze resultaten identificeren we belangrijke feedbackmechanismen die de overgang tussen voorspelbaarheid op korte termijn (tientallen jaren) en de door feedback gedreven evolutie op langere termijn kunnen verklaren, en stellen we prioriteiten voor de ontwikkeling van ijskapmodellen voor die gericht zijn op het oplossen van de onzekerheid over de zeespiegelstijging op lange termijn.
Website: Nature
