Abstract
Simulaties met ijskapmodellen laten zien dat aanhoudende opwarming als gevolg van stijgende broeikasgasconcentraties kan leiden tot een snelle afname van het volume van de Antarctische ijskap, met als gevolg een verhoogde wereldwijde zeespiegelstijging en overstromingen langs de kust. Het is lastig gebleken om dergelijke modellen te toetsen aan paleoklimatologische gegevens vanwege het gebrek aan ruimtelijk continue wereldwijde klimaatforcering die nodig is voor transiënte (tijdsafhankelijke) simulaties. In dit onderzoek gebruiken we het bihemisferische ijskap-ijsplateaumodel van de Penn State University en realistische klimaatvelden van het Community Earth System Model om de evolutie van wereldwijde ijskappen gedurende de afgelopen 3 miljoen jaar te simuleren. Onze studie identificeert een niet-lineaire regimeverschuiving in de Antarctische ijskap tijdens de overgang naar het Midden-Pleistoceen, gekenmerkt door een verhoogde gevoeligheid van de ijskap voor dalende atmosferische CO2-concentraties onder ~240 ppmv. Aanvullende experimenten tonen aan dat dalingen in de Antarctische temperaturen en zeespiegel na de overgang naar het Midden-Pleistoceen, in combinatie met dynamiek van het gesteente en veranderingen in de ijsmassa, de groei van de Antarctische ijskap tijdens koude ijstijdperioden versnelden. Onze ontdekking van drempelgedrag in het verleden van de Antarctische ijskap benadrukt de mogelijkheid van niet-lineaire reacties van de ijskap op toekomstige klimaatveranderingen en de implicaties daarvan voor de wereldwijde zeespiegelstijging.
Website: Nature
