Abstract
Naarmate gletsjers die in zee uitmonden zich terugtrekken op het land, veranderen ze de lokale hydrologie en ecosystemen. Directe waarnemingen van de grens tussen gletsjer en oceaan zijn uiterst zeldzaam, omdat het verkrijgen ervan zowel technisch uitdagend als potentieel gevaarlijk is. Hierdoor blijven de fysische en biologische processen op dit grensvlak grotendeels ongedocumenteerd. Met behulp van een op afstand bestuurbare onderwaterrobot bij de gletsjer Naajat Sermiat in Zuid-Groenland, die in zee uitmondt, verkrijgen we directe waarnemingen van de gletsjermorfologie en de afvoer van smeltwater en zwevend materiaal op de grens tussen gletsjer en oceaan. We documenteren een onverwacht hoge biologische activiteit. We vinden grote hoeveelheden zoöplankton, vissen en andere organismen op de grens in zowel mei als augustus. Deze lijken rechtstreeks te reageren op gletsjermateriaal in plaats van op het meegevoerde, diepere, voedselrijke water, zoals eerder werd aangenomen. Metingen vanuit de lucht tonen de structuur van troebele pluimen op enkele meters van de gletsjertong, en waarnemingen vanaf een boot onthullen hoe deze pluimen zich stroomafwaarts in het fjord ontwikkelen. Deze bevindingen tonen aan dat de gletsjergrens zowel een dynamisch hydrologisch grensvlak als een voorheen onbekende ecologische hotspot is. Door het direct in stand houden van het leven in zee en het beïnvloeden van de waterdynamiek en het sedimenttransport in fjorden, spelen gletsjers die in zee uitmonden een belangrijke rol in de vorming van kustecosystemen. Versneld smelten en terugtrekken van gletsjers kunnen daarom voedselwebben, koolstofstromen en nutriëntenkringlopen veranderen, met ecologische gevolgen.
Website: Science Direct
