Abstract
Kwik (Hg) is een giftige verontreinigende stof die wereldwijd een bedreiging vormt voor ecosystemen en de menselijke gezondheid. De kwikcyclus wordt gezamenlijk beïnvloed door antropogene emissies en poolopwarming, maar de reactie van het Antarctische systeem is nog steeds slecht in kaart gebracht. In dit onderzoek reconstrueren we de afgelopen 200 jaar van de dynamiek van kwikbronnen en -putten op het Antarctisch Schiereiland (AP), de snelst opwarmende regio van Antarctica met de meest uitgesproken gletsjersmelting, door geochemische en isotopische gegevens van 16 sedimentkernen verzameld over het hele AP-plateau te combineren met een ontwikkeld, op observaties gebaseerd multimediamodel voor de kwikbalans. We stellen vast dat, ondanks de afgelegen ligging ten opzichte van antropogene emissiebronnen, het huidige AP-plateau een accumulatiesnelheid van kwik vertoont van 93 ± 58 µg m⁻² y⁻¹, tweemaal het wereldwijde gemiddelde voor het continentale plat. Sinds de industrialisatie is deze accumulatiesnelheid met 160% toegenomen, waardoor het Antarctisch Schiereiland een van de belangrijkste hotspots van mariene kwikverrijking is geworden. Het model laat verder zien dat deze versnelling wordt veroorzaakt door twee gekoppelde mechanismen: 1) verhoogde atmosferische depositie en de uitbreiding van open water versterken de directe opname van atmosferisch kwik door zeewater binnen de atmosfeer-oceaan-cyclus, en 2) ijssmelting en erosie activeren de lang over het hoofd geziene atmosfeer-gletsjer-land-oceaan-cyclus, waardoor historisch opgeslagen kwik op het land opnieuw in beweging komt. De koppeling van deze twee cycli heeft de door ijssmelting veroorzaakte kwikuitstoot op het land met 550% en de lucht-zee-uitwisseling met 350% verhoogd. Klimaatverwarming transformeert het grote historische kwikreservoir in Antarctica dus in een actieve secundaire vervuilingsbron, waardoor het risico op kwikvervuiling in de poolgebieden toeneemt.
Website: PNAS
